Orhan Yeniaras'ın "Alamut Kalesi" adlı eseri, tarihi bir arka plana sahip olan ve güç, inanç ile hayatta kalma mücadelesini işleyen bir roman. Bu eser, Hasan Sabbah'ın önderliğinde Nizari İsmaili topluluğunun hikâyesini derinlemesine inceliyor. Kalenin düşüşü, direniş ve bu süreçte yaşanan içsel çatışmalar üzerinden okuyucuya sunuluyor. Alamut Kalesi, sadece bir yapı değil, aynı zamanda ideallerin, inançların ve insan ilişkilerinin sınandığı bir simge haline geliyor. Eser, farklı bakış açılarıyla karakterlerin içsel yolculuklarını ve dönemin zorluklarını gözler önüne seriyor.

Orhan Yeniaras'ın "Alamut Kalesi" kitabının özeti şu şekildedir: Hanlar hanı Hülagu, Alamut Kalesi'nin düşeceğini ve kaledeki ilmi eserler dışındaki kitapların yakılmasını söyler. Kale, dolunaylı bir gecede düşer. Yıllar sonra, Cüveyni, Hasan Sabbah'ın günlüklerini yayınlamaya karar verir. Kitap, Hasan Sabbah, Alamut Kalesi ve fedailerinin hikâyesini anlatır. Kitapta, olayların Hasan Sabbah'ın torunu Rükneddin Hürşah'ın döneminde gerçekleştiği ve bazen Hürşah'ın gözünden, bazen de diğer karakterlerin gözünden anlatıldığı belirtilir. Eserde, Hasan Sabbah'ın hayatını, neden ve nasıl teşkilatlanmaya başladığını, Alamut Kalesi'ni ve diğer kaleleri nasıl ele geçirdiğini, dai ve fedailerini nasıl eğittiğini, Selçuklu toprakları içerisinde kalelerden oluşan bir kale devletini nasıl kurduğunu, sürekli kuşatılma halinde olmasına rağmen neden ele geçirilemediğini, Hürşah dönemini ve onun Moğollarla yaşadığı çatışmaları, Alamut Kalesi'nin düşüşü ele alınır. Ayrıca, kitapta, Hasan Sabbah'ın Nizari İsmailliği düşüncesine dayalı daileri, fedaileri ve din, dil, ırk ayrımı olmadan yaşayabilecekleri bir yer oluşturma çabaları da işlenir. Kitap, Vladimir Bartol'un "Fedailerin Kalesi Alamut" adlı eseriyle birlikte okunmasını tavsiye eder.