Bizans döneminde köprü onarımları, mimari teknelerin yanı sıra askeri ve toplumsal ihtiyaçlarla şekillenen karmaşık bir süreçti. Bu onarımlar, köprülerin dayanıklılığını artırmak ve yapıları işlevsel hale getirmek amacıyla gerçekleştiriliyordu. Dönemin mühendislik bilgisi ve malzeme kullanımı, köprülerin hem estetik hem de işlevsel açıdan önem taşıyan unsurlarını göz önünde bulundurarak geliştirilmiştir.

Bizans döneminde köprü onarımları genellikle şu yöntemlerle gerçekleştirilirdi:

• İmparator I. Justinianus döneminde (527-565), köprülerdeki bazı kemerler yeniden inşa edilir ve yapıya savunma karakteri kazandırılırdı.
• Kesme taş kullanımı: Onarımlarda kesme taş kullanılır ve yığma teknik uygulanırdı.
• Eklentiler: Su kanalı gibi yeni eklentiler ilave edilirdi.
• Alüvyon tabakasının temizlenmesi: Kalın alüvyon tabakası içinde kalan ayak derinlikleri dikkate alınarak, yapının 3B sonlu eleman modeli ile zaman tanım alanında davranışı incelenirdi.

Bizans döneminde yapılan köprü onarımlarına örnek olarak, Sakarya Nehri üzerinde bulunan ve İmparator Justinianus tarafından yaptırılan 429 metre uzunluğundaki 12 kemerli Justinianus Köprüsü gösterilebilir. Köprülerin onarım yöntemleri zamanla değişmiş olup, modern onarım teknikleri daha gelişmiş ve çeşitlidir.